Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Τραντέλλενος


Τραντέλλενος




Τραντέλλενος, κατά την ακριτική επική παράδοση, είναι ο τριάντα φορές Έλληνας, ο αντρειωμένος, ο Έλληνας του Πόντου. Η λαική μούσα τον θέλει και πεχλιβάνο (παλαιστή), Δράκο , Δρακ’ Έλλενο.

Πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια, ίσως και νωρίτερα, αυτός ο Έλλενος, αφήνει τα πρώτα σημάδια της παρουσίας του στον Πόντο. Γύρω στις αρχές ή τα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ., ως Ιωνάς από τη Μίλητο, θα ξαναχτίσει τη Σινώπη, την πρώτη του αποικία. Ως Σινωπεύς, πλέον μαζί με τους Μεγαρείς, τους Φωκαείς, τους Αρκάδες, τους Αθηναίους και άλλους συνέλληνές του, θα απλωθεί σε ολόκληρη την πόντια γη, πλάθοντας το δικό του πολιτισμό και γράφοντας την δική του, Ελληνική, ιστορία.

Θα περάσουν χρόνια και θα υποδεχτεί, φιλόξενα, τους αδελφούς του, τους Μύριους του Ξενοφώντα, που από το βουνό Θήχης της Ποντιακής Ματσούκας θα αντικρίσουν τον Εύξεινο Πόντο και θα αναφωνήσουν με χαρά και ανακούφηση: Θάλαττα, Θάλαττα.

Αργότερα θα έρθουν οι Μιθριδάτες, θα γίνουν και αυτοί Έλληνες, ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί στην αφομοιωτική γοητεία του Έλληνα Πόντιου; – και θα ιδρύσουν το δικό τους Βασίλειο που θα κρατήσει 239 χρόνια.

Στους καιρούς της Ρωμαιοκρατίας, λίγες μόλις δεκαετίες μετά την γέννηση του Χριστού, θα δεχτεί, πρώτος αυτός, τον χριστιανισμό από τον Απόστολο Ανδρέα τον πρωτόκλητο, τον Απόστολο του Πόντου, αφήνοντας τον ηλιακό θεό, το Μίθρα, να παλεύει με τον ταύρο του, όπως τον θέλουν, στις παραστάσεις τους, οι αγγειογράφοι και οι γλύπτες της εποχής.

Όταν θα έρθουν οι Μεγάλη Κομνηνοί, θα ιδρυθεί ένα νεο Μεσαιωνικό ελληνικό κράτος, η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, που θα κρατήσει 257 χρόνια, αντέχοντας στην οθωμανική λαίλαπα, οκτώ χρόνια περισσότερο από την Κωνσταντινούπολη. Δύο χρόνια μετά ο τελευταίος των Μεγάλων Κομνηνών, ο Δαβίδ,“θα τελειωθή τω ξίφει”,από τους Τούρκους, μαζί με τους τρεις γιους του και τον ανηψιό του, τον Αλέξιο.

Από τους χρόνους του ελληνικού Μεσαίωνα, εώς την εποχή του νεοελληνικού διαφωτισμού (γύρω στα μέσα του 18ου αιώνα), ο Έλληνας του Πόντου θα είναι η κιβωτός που θα περισώζει και θα διαφυλάττει την ελληνική παράδοση και το ελληνικό πνεύμα. Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό το γεγονός οτι, κατά την περίοδο αυτή, ενώ είχε σχεδόν πάψει να ακούγεται αλλού η λέξη Έλληνας,επικρατούσαν οι όροι Γραικός, Ρωμαίος ή Ρωμιός, στα δημοτικά τραγούδια του Πόντου, γίνεται ευρύτατη αναφορά στον αιώνιο Έλλενον, τον ήρωα Τραντέλλενον, το Δρακ’ Έλλενον.

Έτσι χάρη και στα πόντια έπη, διαφυλάχτηκε επί τρεις τουλάχιστον, αιώνες και παραδόθηκε, ατόφιο και ακέραιο, στους μεταγενέστερους, το όνομα του Έλληνα.

Ο Πόντιος θ ακάνει το τραγούδι του κατάθεση ψυχής και θα χορεύει τον ηρωικό του Πυρρίχιο, κρατώντας με τα πόδια του τη γη και με τα χέρια του τον ουράνιο θόλο.

Αυή η γη, τη δική του γη, δεν του μέλλεται να την πατάει για πάντα: κάποια ώρα, τα όμάλα Τουρκ’ς εγόμωσεν, οι μαύροι εχλιμίτιζαν σ(τ)α γαίματα βραγμένοι κι οι Δρακ’ Έλλενοι σκοτώθηκαν μύριοι, μυριάδες. Οι τελευταίοι ήχοι του κεμεντζέ, εκεί στα ράχα του Ηλ’ τα παρχαρομύτα, σβήνουν μαζί με την φωνή των αντριωμένων και των πεχλιβάνων.

Θα περάσουν αιώνες. Κι όταν πάλι ο Τούρκον ο κακόν που κόνεψεν σ(τ)ην χώραν θ’ αρχίσει ν’ απεργάζεται το ποντιακό ολοκαύτωμα, ο Έλλενος θα στραφεί προς τις Ποντιακές Άλπεις του και θα φτιάξει το δικό του θρυλικό αντάρτικο, υπερασπιζόμενος με πίστη , θάρρος και αυταπάρνηση, τους βωμούς και τις εστίες του.

Το ολοκάυτωμα, η γενοκτονία, των Ποντίων θα φέρει την ερήμωση, τον θάνατο και τον ξεριζωμό. Ο Έλλενος, εκέινος που τελικά θα επιζήσει, θα πορευτέι ρακένδυτος και ανέστιος, την οδό της προσφυγιάς. Όμως, μέσα στον ποχτσά του θα κουβαλάει την πλούσια πραμάτεια της παιδείας του, της πνευματικής του καλλιέργειας, του πολιτισμού του, της φιλοπονίας του, της λεβεντιάς του, της ευγένειάς του και της εντιμότητάς του, δώρα ανεκτίμητα για όσους θα έχουν την αγαθή τύχη να τα δεχτούν και να τα αξιοποιήσουν.

Από τον Βιβλίο “Πόντος γη των Τραντέλλενων”

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου